The Rolling Stones in Werchter, België 2006
- Gegevens
- Gemaakt op 05 juni 2006
Maandagavond 4 juni ('06) gingen we uit eten met Isa's familie vanwege de verjaardag van oma. Haar oom kwam binnen en vroeg aan Isabelle ze zin had om de volgende dag naar het concert van 'The Rolling Stones' op het festivalterrein van Werchter te gaan. Isabelle antwoorde: 'vraag dat maar aan Arjan'. Zo kwamen we plotseling aan twee vrijkaartjes voor de beroemdste band ter wereld!
Ze kwamen op en begonnen met 'start me up'. Dat nummer heeft me nooit kunnen bekoren, maar als opening heeft het toch wel wat. Dat kleine mannetje met het te grote hoofd en dunnere beentjes nog dan die van mij. Mick Jagger was goed bij stem.
Naast de vaste vier Rolling Stones-leden waren er nog een bassist, toetsenist, saxofonist en wat achtergrondzangeresjes. Ron Wood en Keith Richard speelden hoofdzakelijk op telecasters en van de andere gitaren werden alleen de brugelementen gebruikt. Hoewel de eindmix erg goed was, konden zij zo'n overkill aan hoge tonen ook niet compenseren.
Richard maakte een permanent afwezige indruk. Hij speelde gitaar met een blik alsof hij de nummers nog aan het instuderen was. Het knappe van hem is, dat hij de prachtigste gitaren allemaal ongelooflijk bagger kan laten klinken. Zowel Richard als Wood speelden over Fender versterkers. Ik kon niet zien welke. Ik heb hem op twee, werkelijk prachtige Gibson ES (een witte en een zwarte) zien spelen, maar het geluid en het spel was hemeltergend. Wood (solo) speelde wel wat beter, maar ook hij leunt op drie of vier standaard lickjes.
Na 'start me up' speelden ze een aantal – voor mij onbekende nummers – van hun recentste album. Die drummer was goed (ik vergeet altijd zijn naam). Had een goed tempo en viel verder niet op. Jagger was ook het hele concert door goed bij stem.
Na een paar nummers speelden ze een nummer van James Brown. Ook dit nummer kende ik niet, maar het was een eerste liedje dat ik echt goed vond. Jagger zong dit samen met één van de achtergrondzangeressen. Een donkere mevrouw die hem compleet van de bühne afblies. Allemachtig, wat had deze vrouw een stem. Het kwam echt als een warm dekentje over je heen. Helaas is het bij dit ene nummer gebleven voor haar.
Toen zong Richard ook nog twee nummertjes. Jagger ging even naar achteren en het podium was voor hem. Zijn stem was net zoals als zijn gitaarspel: vals en vreselijk irritant. De aandacht van de 33 duizend bezoekers op het enorme terrein van Werchter nam ook wat af. Mensen begonnen met elkaar te praten. Gelukkig kwam daarna Jagger weer terug en het feest ging weer verder.
De complete bühne zag er spectaculair uit. Enorm groot met veel licht en vuurwerk. In het midden een video scherm van zo'n 15 meter. Zonder dat scherm was het bijna niet te doen. Ook met m'n kijkertje was het moeilijk ze goed te zien. We stonden op het rolstoelpodium en dat stond zeker zo'n 60 meter van het podium af. Dat was trouwens uitstekend geregeld. We konden de auto op een speciale parkeerplaats dicht bij het terrein zetten en we werden door begeleiders naar het rolstoelpodium geleid. Een stuk groter podium dan bij Graspop. Hier stonden minstens 50 rolstoelers.
Plotseling ging het hoofdpodium ervandoor en 'zweefden' ze 50 meter schuin-links van het toneel weg. Alleen de 4 stones-leden plus de bassist bleven op het podiumpje en ze speelden enkele klassiekers als: 'Honky Tonk Women', 'Satisfaction' en 'Jumping Jack Flash'. Muzikaal gezien was dit – na die James Brown-cover – het hoogtepunt van het concert.
Het podium ging weer terug en ze vervolgden nog met 'Paint it Black' en 'Brown Sugar'.
Sympathy for the Devil was de toegift en toen konden we weer naar huis.
Bij opkomst met 'Start me up' was ik wel even onder de indruk. Het zijn wél de Rolling Stones! Een legende. De beroemdste band ter wereld! Maar dat gevoel was al weg bij het twee nummer. De pauzes tussen de nummers waren naar mijn idee ook te lang. Ik kan moeilijk zeggen hoe de stemming bij het grote publiek was. Dat kon ik vanaf ons platformpje niet goed zien. Ik heb wel veel blije, euforische mensen gezien. Maar voor mij gold: I can't get no satisfaction van deze muziek.
Het voorprogramma was Van Morrison. Daar had ik ook wel zin in, maar we hebben van hem maar twee nummers gezien. Het terrein van Werchter was 'slechts' 42 km van ons vandaan. Het zou om 20.00 uur beginnen. We zijn om 16.15 uur weggereden….
We hadden de pech dat er op de weg er naar toe twee ongelukken waren gebeurd. Bovendien was de afrit naar Werchter die we moesten hebben afgesloten. (ook door een ongeluk) En via de volgende afrit kwamen we bij een wegomleiding die 'volgens vlaams gebruik' minimaal wordt aangegeven. Toen we bij het festivalterrein van Werchter uitstapten hadden we vier uur in de auto gezeten.
Van Morrison had een 10-koppige band. Veel koper en wat ik ervan hoorde klonk het echt veel beter en professioneler dan de Stones. Alleen vind ik van hem dat ie niet echt veel uitstraalt. Hij staat er nogal onverschillig bij zonder echte motivatie. Maar als voorprogramma heb je natuurlijk ook altijd veel minder middelen tot je beschikking.
De terugreis ging wel iets vlotter dan de heenweg. We lagen om 3 uur in bed